Başımızı kaldırıp bakıversek, Doğa Ana'nın tüm maneviyatını hissediyormuşuz gibi, hayatı da ilkbaharda tebessüm ederken, yaz güneşiyle uyuklayıp sonbaharda ekin biçerken ve kışın dinlenirken gözlemleyebiliriz oysa.
Akşam vakti onun aklını çeliyorum,
Sessizlik ortalığa hakim olduğunda,
Ve çiçekler uykuya daldığında.
Ama yanıt bile vermiyor bana;
Çünkü yarın ne olacağı korkusu,
Düşüncelerini karartmış.
Hey insan yüreği, kadın senin kendi yansımandır ve sen ne olursan ol, o odur; nerede yaşıyorsan oradadır, o din gibidir, cehalet tarafından yorumlanmadıkça ve ay gibidir, bulutlar örtmedikçe ve esinti gibidir, ahlaksızlıklarla zehirlenmedikçe.
Ve Tanrı ona, ilk dünyevi hazzı tattığında onu yüzüstü bırakıp gidecek bir aşk ve pohpohlandığını ilk farkettiğinde yok olup gidecek bir sevimlilik bahşetti.