kitaplar içinde yüzüyor,katreleşmiş kelimeler içinde nefes alıyorum.kaç katre bir umman eder? ömrümün sonunda bileceğim ancak..
oldu ki kitaplar vardırdı beni ummana..karaya çıkmak isteyen kim?..
Yaşından çok daha yaşlıydı sanki.
Çok daha fazla yaşamış gibi.
İçinde bir ateş vardı lakin kimseye söyleyemiyordu.
Rüyalar görüyor, mana veremiyor ama kimseye de anlatmıyordu gördüklerini.
Eskilerin ölülere Hamuş demelerini anlıyordum şimdi.
Ama her vakit anlamlı değildi konuşmak.
Bazı vakitler susan konuşandan daha çok şey anlatırdı.
İşte şimdi gördüğümde buydu.
Ölüler yani ki suskun olanlarla hiçbir dirinin bana anlatamayacağı şeyler anlatıyordu.
Bir ağaç olsaydım altında sevdalıların buluştuğu değil, mezarlıkların olduğu bir ağaç olmak isterdim. Orada olmak isterdim. Sırrını anlamak için hayatın, dünyanın nasıl da manasız kaldığını, kıymetsiz kaldığını her gün tekrar tekrar anlamak için...