Komaçi Hanım, "Ne arıyorsun?" diye sorduğunda aklıma gelen ilk cevap, "HaIa aramaya devam ediyorum," olmuştu. Beni olduğum gibi kabul edecek huzurlu "bir yer" arıyorum. Sadece bir yer...
Ne yapmalıyım? Ne yapmam gerekiyor? Her gün aynı yerde daireler çiziyorum sanki. Çıkış yolu olmayan bir labirentin içinde hiçbir ilerleme olmaksızın dönüp duruyorum.
Yapılacak çok şey vardı ama artık "zamanım yok" bahanesini kullanmayı bırakmaya karar vermiştim.
Bunun yerine "sahip olduğum zamanla" neler yapabileceğimi düşünecektim.
Böylece "bir gün", "yarın" olacaktı.