Herhangi bir işe başlarken öncelikle huzur içinde ve tüm kuşkulardan arınmış olarak başlamak zorunluluğu vardır. İyi ama ben kendimi nasıl kandırabilirim? Benim dayanabileceğim ana temeller, başlangıç noktaları nerede? İçine girdiğim, her konuda temel sandığım bir düşüncemi temizliyor daha önceki başka bir düşünce. Zincirleme olarak ortaya çıkıyor ve bu böylece sürüp gidiyor.
Niçin ben iyilik, güzellik, yücelik gibi şeyler konusundaki anlama gücüm arttıkça, bataklığa daha çok gömülüyor ve boğulacak duruma geliyordum? Üstelik bu bende rastlantısal bir şey değil, kaçınılmaz bir durum haline geldi. Sanki bu bir hastalık, bir rahatsızlık, bir düzensizlik değil de benim doğal halim gibiydi. Sonunda ben de pes ettim.