Ona veda edebileceğimi hiç düşünmemiştim. Kalbimden ve aklımdan çıkarmaya karar verdiğimde bile kendime yalan söylemekten öteye gidemediğimi sanıyordum.
Oysa veda etmek mümkünmüş.
Vedalar yarım bırakır insanı. Sonsuza dek eksik bir parçayla yaşamaya çalışırsın. Her acı ilk olarak oraya dokunur. Her gözyaşı o boşluğa dolar ama hiçbir insan o boşluğu dolduramaz. Acılar ve gözyaşları dolup taşar.
Kitap okumak acılarını unutturur, diyorlardı. Yaşadığın kötü günleri… İsterse dünya bir kütüphane olsun, yine de yaşadıklarının zerresini bile unutturacak tek bir sayfa bulunamazdı.