Sislerin ardındaki izler
Karanlık bir koridorda yürürken, adımların yankısı bazen kendi içindeki sorularla çarpışır. Gerçeklik, kırık bir aynanın parçaları gibi, hiçbir zaman tam ve bütün değil; zaman, bu parçaları bir araya getirmekten çok, onları birbirinden uzaklaştırır. Her kelime, örülen bir duvarın taşıdır aslında büyür, kalınlaşır ama arkasındaki boşluk, söylenenlerden çok daha fazla anlam taşır. Duygular ise, bazen keskin, bazen bulanık bir melodi gibi akar; içinde gizli bir ağıt, unutulmuş bir hikaye taşır. İnsan, ne tam bir kahraman ne de yalnızca suçun taşıyıcısıdır; o, sessizliğin içinde yükselen, duyulmayan bir çığlıktır. Ve işte o çığlık, çoğu zaman en derin gerçeğin ta kendisidir. Anlatamadığımız şeyler, kelimelerin dışında, gölgenin içinde saklıdır. Anlam dediğimiz şey, aslında sadece o gölgenin içinde filizlenir; çünkü gerçek, her zaman ışığın değil, karanlığın sınırlarında gizlidir.
Reklam
Yapı olarak biz insanlar koşullarımızdan kolayca memnun olmayız, içimizdeki ters bir güç nedeniyle bir şeye sahip olduğumuz, istediğimizi elde ettiğimiz zaman, zihnimiz daha başka yeni, değişik şeylere doğru kayar ve daha iyisini elde edebileceğimizi hayal ederiz. Bu yeni nesne ne kadar uzakta ve erişilmez olursa sahip olma arzumuz o kadar büyür. Biz buna •çitin öte yanındaki otlar daha yeşildir sendromu• adını veriyoruz. Bu, optik illüzyonun psikolojik eşdeğeridir ve çok yaklaşırsak daha yeşil olmadığını görürüz
Bir”zaman ben olan insan kişisiEflatun
Aziz dostum, yüksek düşünceleri örnek örnek kullanımından bağımsız olarak düzenleyici bir biçimde anlatılamazlar. Herkes her şeyi düşte gibi biliyor, uyanınca aklında hiçbir bilgi kalmıyor..
Reklam