Olan mutluluğu yaşamak yerine aslında olmayan bir mutsuzluğu yaşamaya ikna edilebiliyorsunuz. Bu manipülasyonun içindeyken, sevgiden söz edilebilir mi? 
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir olumluyu zihinsel manipülasyonla yıkıcı bir olumsuza dönüştürebilme becerisine sahiptir beyniniz. Değerli bir mutluluğu, asılsız bir hüzne dönüştürebilir.
“Çok şıksınız, çok hoş görünüyorsunuz, bugün ne güzelsiniz” iltifatına karşılık olarak “Yok canım size öyle geliyor” diyorsanız, kendi zihninize çelme takıyorsunuzdur. Zihninizin, sizin hakkınızda olumlu örüntüler kurmasına izin vermiyorsunuzdur. 
“Tebrik ederim“ sözüne verdiğiniz karşılık “Zaten işim bu, başkası da olsa aynı şeyi yapardı“ ise başarınızı, becerinizi, çabanızı ve gücünüzü kendi elinizle değersizleştirmiş olmaz mısınız? 
Olan olumlu yaklaşımları cımbızlayıp dışarı atmak, olmayan olumsuzlukları olmuş gibi onaylayıp içselleştirmek “mantıklı” ve “gerçekçi” sayılabilir mi ? Sayılamaz değil mi? O halde bu zihinsel manipülasyona bir son vermek gayet yerinde bir seçim olmaz mı ?