Rosa
@Rosasu
O suskun
Bu susmayan
O yürekli
Bu cesaretli
O deli
Bu dolu
O bilir
Bu konuşur
O söyler
Bu dinler
O Aşk
Bu Leyla
O kurtuluş
Bu köprü
O hazine
Bu elmas
O huve
Bu ene
O taht
Bu taç
O sır
Bu sır
B i l m e c e
28 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Öylesine bir adam.İnsan ve Duygular
Yazınca adam olurum sandım. Okununca adamlığımı anladım. Öyle çok sandım ki, ne yazıldığımı anladım ne adamlığımı. Hepsi bir adem olmakmış sır. Susmakmış sır. Nasıl konuştum bunca yıl adam gibi. Adam değilmişim Adem gibi.. Bin çığlıkla bölünürken celladım harflerdi. Nice adam olmaya kelimeler yeterdi. Gülüştüm kendimle oturup saatlerce. Adamlığımı dikecektim bu kefensiz bedene. Hesaplar dağıtıldı birer birer. Adamlık kefem hafif kaldı bu sefer!
Reklam
N i m e tİnsan ve Duygular
Nimet sadece gıda, tüketim vs değildir. Yapabilmekte nimettir. Aynı duyguları paylaşaBİLMEK nimettir. FARKINDAlık etiketi altında x’lerin savunuculuğunun pankartını açmakla yetmiyor, yetmeyecek. Ömrü tükenen İNSAN FARKINDA ise nimettir..
Sana diyemediklerimdi bunlar,
Şehre ne vakit gelsen yıkardı yolları yağmur
Nasıl tutardım elini bilmiyorum
Göğüs kafesimde bir can atardı
Öyle özlemek için yazılmadı bu satırlar
Bizim hikayemizde hala aranan var
Tutsağım değildin ama birşeyimdin
Bir şehre inerdi yağmur bir gözlerime
Okunurken akşam ezanı seslenirdi vakit
Yine geleceğim, son değil.
Duamdasın bil ki..
Yorgunuyuz gelecek yılların.
Ama nasıl yürek yüreğeyiz!
Görmeyen gözün hikmetidir bu
Özümden seviyorum seni..
Sy
Gecenin ardından gün doğmazsa?İnsan ve Duygular
Standartlar çerçevesinde yaşadığımız şu dönemlerde acelesi olmayan hiçbir insana rast gelmedim. Mutfaktan salona gidenden tutup, ofisten bakkala inene kadar herkesin hayat telaşı ayaklarına vurmuş. Gün içi yorgunluğu yastığa kafayı koymadan atanlarla, ağrı kesici ve biraz erken bitirse ev ödevlerini rahatlayacağı hissini taşıyan ebeveynlere kadar düşündüm. Sohbetlerimiz yok oluyor. Dedikodudan ileri gitmiyor telaşlarımız. Zamanında bir söz okumuştum, ‘değersiz kalabalıklar yerine kaliteli yalnızlığı seçerim’. Diyorum ya yetişemiyoruz ne kadar koştursak da. Ertelediklerimiz birer ilmek gibi boğazımıza geçerken ve görmezden geldikçe gerçekleri dolanırken ayaklarımıza ömür gidiyor. Yaş alınca bir üslupla beraber karakterimiz de güzelleşirdi. Alttan alır, hoşgörüyle hareket ederdik. Maalesef zihnim yoruluyor bu hareketliliği kaydetmeye. Neresinden tutarsam, elimde kalıyor hayatın telaşlı insanları. Biz, güzel kültürümüzü kaybediyoruz. İnancımızı zedeleyip, umutla yeşerecek her birşeyi mahvediyor ve yola devam ediyoruz önemsemeden. Yarınlar? Çocuklarımız? En önemlisi vatanımız? Miraslarımız? Hepsi kocaman soru işareti.. Öz eleştiri yapmadan varılmaz. Herkes kendi kapısının önünü süpürse dünyada çöp kalır mıydı? Önce kendimizden başlamalı. Ne mi yapabiliriz? Ailemizdekilerle zaman geçirerek. Kaliteli sohbet ederek. Herhangi bir akrabamızı arayıp hal hatır sorarak. Aylardır küs olduğumuzu arayarak. Arkadaşımıza merhaba diyerek. Dünya giderek kötülükle taşıyor ve iyilerin elleri cebinden çıkmadıkça da galibiyet onlarındır! Ve inanıyorum ki, herkes düzelmek isterse toplum da iyi olur insanlar da.. Gecenin içimize kapkara çöküşü olmasın bu yazı. Birilerine şifa, derman, güzellik katsın. Saygı, selam ve dua ile. Sy
Reklam