Roşeysa
@Roseysa
Feministlerin çoğu kadınların cinselliğinin çeşitli şekillerde sömürüldüğünü, saldırıya uğradığını, sakatlandığını, yasaklandığını ve inkar edildiğini kabul ederler. Ama feministler erkeklerin arzulayan özneler olduğu, kadınlarınsa insanlıktan çıkarılmış nesneler olduğu bir cinselliğe karşı nasıl tepki verileceği konusunda farklılaşırlar. Bazı feministler cinselliğin kadınları insanlıktan çıkarmanın bir yolu olduğunu düşünürken, bizim gibi başka bazıları tam anlamıyla insan olmak için cinselliğimizi geri istememiz gerektiğine inanırlar.
Bir yandan, feminizm kadınların ezilmesiyle ilgilidir. Kadınlar dünyada adil bir muamele görmezler ve feminizm bunu gidermeye çalışır. Dolayısıyla feminizm zorunlu olarak kadınların talihsizliklerinden bahseder. Eğer kadınlar dezavantajlı ve güçsüzleştirilmiş olmasaydı feminizme hiç gerek kalmazdı. Öte yandan, feminizm kadınların potansiyelleriyle ilgilidir. Eğer feminizm sadece kadınların güçsüzlüğünü görüyor olsaydı, hayatlarımızı değiştirmek ve dünyayı kadınlara daha iyi bir yer yapmak için bize enerji veren bir rüya olmaktansa, bir umutsuzluk reçetesi olurdu. Dolayısıyla, feminizm kadınların olanaklarından söz etmelidir.
Rızaya dayalı öğrenci-hoca ilişkisinin yasaklanması, öğrenci evet dediği zaman aslında hayır demek istemiş olduğu varsayımına dayanır. Bunun, bir kadın hayır dediği halde evet demek istemiş olduğunu varsayan mantığın aynısı olduğunu düşünmeden edemiyorum. İlk varsayım korumacıdır, ikincisi tacizin asıl mantığıdır. Taciz ile korumacılığın ortak yanı, tam da kadınların arzularını tanımayı reddediyor olmalarıdır. Ortak kanı, kadınlar olarak ne istediğimizi bilmediğimiz, bizden daha bilgili ve güçlü birilerinin daha iyi bildiği varsayımıdır.
Bir feminist olarak, kendi arzularımızla ilgisi olmayan güçler tarafından, kadınların erkeklerle cinsel ilişki kurmaya zorlandıkları pek çok durum olduğunun pekala farkındayım. Ve öğrencilerin hocalarıyla ilişkilerinde benzer bir konumda olabileceklerini de anlıyorum. Ama bir feminist olarak, kadınların ya da öğrencilerin rıza gösterme hakkını inkar etmenin bir çözüm yolu olduğunu düşünmüyorum. Kadınların rıza gösterme hakkını inkar etmek, arzulayan özneler yerine cinsel nesneler olma statümüzü güçlendirecektir. Tam da bu nedenle cinsel yaklaşımların istenmiş olup olmadığının mutlak olarak önemli olduğuna inanıyorum.
Öğrencinin özgürce rıza göstermesinin imkansızlığına gönderme yaparak öğrenci-hoca cinsel ilişkisine sofuca karşı çıkan üniversite yöneticileri, eğer bu konumlarının evlilik kurumunun radikal feminist eleştirisi üzerinde temellendiğini bilseler, herhalde şok olurlardı. Dahası hiç kimsenin bu yöneticileri, kadınların rızasının her durumda bir ölçüde zorla sağlanmış olduğu gerekçesiyle (güç asimetrisi nedeniyle) heteroseksüelliğin yasaklanması politikasına ikna edebileceğini sanmıyorum.