Bizim hangi işimiz kolay oldu ki. Her attığımız adımda, her tanıdığımız insanda sabrımız kadar insanligimiz da sınandı. Eyvallah deyip gitmesini de öğrendik, "bizim de imtihanimiz buymuş" diyerek sabretmesi ni de yeri geldi doğru söylediğimiz için yalnızlık çekmesini de, ilahi adalete sığınıp affetmesini de öğrendik. Hayirlisi dedik sustuk belki, ama gün geldi sustuklarimiza bile gülmesini öğrendik. Çünkü biliyorduk ki; bir gören vardı bizi. Herşeyi ona havale etmesini de öğrendik