Bazen vazgeçersin. Herkesten ve herşeyden. Uzaklara gitmek istersin, başka yerlere kaçmak. kimseyle konuşmak, kimseyi görmek istemezsin. Kurduğun hayallerden, verdiğin sözlerden vazgeçersin. Ne başarmaya gücün kalır ne de oldurmaya. Bir iki defa kendini kandırır yine denersin, çok geçmeden anlarsın olmayacağını, olduramiyacagini, yorulursun. Bir şeyleri beklemekten "acaba değişir mi" diye sorgulamaktan. Bir mucize olsun diye inanmaktan yorulursun. Kendini suclamaya başlarsın. Umut ettiğin için, emek verdiğin için. Gerçekleşmemesine rağmen hayallerinin peşinden koştuğun için. Kocaman bir boşluk oluşur. Tam kalbinin üzerinde doldurmak istedikçe, içini acıtan, yüreğini sızlatan. Sonra yatağına girip yorganı üzerine çekersin. "Vazgeçtim" dersin " Bugün her şeyden ve herkesten vazgeçtim". Bazen vazgeçersin. Kurduğun bütün duslerinden, verdiğin bütün sözlerden . Biriktirdiğin bütün hayallerden tek tek VAZGECERSİN...