Rüveyda
@Ru_______
Öğretmen
İstanbul Üniversitesi
İstanbul
Malatya
9 kütüphaneci puanı
3624 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Bir öykü bazen bir kahraman arar; bazen de bir kahraman, kendini anlatacak doğru kalbi…”
“Kedisini Arayan Yazar”, yazarlığın en içten hâlini – bir karakterle kurulan o görünmez bağı – sıcak ve sade bir dille anlatan özel bir metin. Kitabın merkezinde bir arayış var: Hem yazarın arayışı hem de kahramanın kendi iç yolculuğu. Bu yolculuk, çocuk okurlar kadar yetişkinlere de dokunan bir incelik taşıyor.
Yazar, yeni bir öyküye başlamak için doğru kahramanı bulamayan tanıdık bir ruh hâliyle açılıyor. Fikirlerin birbirine çarptığı, hiçbir karakterin “tamam budur” dedirtmediği o sessiz aralık… Derken hayalinden küçük bir sokak kedisi çıkıyor:
Henüz adı yok; ama varlığıyla hem hikâyeyi hem yazarı tamamlıyor.
Kitabın en güzel yanı, yazarın kediyi yönetmemesi, sadece izlemesi. Bir karakterin kendi yolunu bulmasına izin vermek… Onu sıkmadan, kıstırmadan, kendi hayatının kahramanı olmasına alan açmak… Bu tutum, çocuklara yaratıcı yazı yolculuğunda harika bir mesaj veriyor:
Bir karakteri güçlü yapan şey, yazarın ona verdiği özgürlüktür.
Kedi, hikâye içinde büyüdükçe yazarın da içi genişliyor; kedi kendi macerasını yaşadıkça yazarın öyküsü tamamlanıyor. Bu, hem yazmaya hem de hayata ait çok zarif bir metafor: Bazen bir şeyi tamamlamanın yolu, onu özgür bırakmaktır.
Kitap, tıpkı çocukların dünyası gibi hafif hüzünle mutluluğu yan yana getiriyor. Yazar, kedisinin artık mutlu olduğunu gördüğü an – tam da o an – öyküsünü bitirdiğini anlıyor. Fakat hikâye bitse de bağ bitmiyor: Sayfaları tekrar açtığında kedisini bulamıyor; kedi hikâyeden çıkmış, kapağı aralayıp kendi yoluna gitmiş.
Bu sahne hem şaşırtıcı hem çok duygulu.
Kahramanı için bir yuva kuran bir yazarın, gün gelip onu uğurlaması…
Son cümlelerde yazarın kedisini şehrin kalabalığında yeniden arayışı, okurun kalbine bir kapı
Görünmez İp, çocukların sık yaşadığı korku, özlem ve yalnızlık duygularına basit ama çok güçlü bir cevap veriyor; sevdiğimiz insanlar yanımızda olmasa bile kalbimizdeki bağın sürdüğünü sakin bir güvenle hatırlatıyor.
Fırtınalı bir gecede korkudan annelerine koşan ikizlerle başlayan hikâye, kısa sürede bir “korku” anlatısından çıkıp bir güven hikâyesine dönüşüyor.
Anne, çocuklara aralarında kopmayan bir bağ olduğunu söylüyor: Kimsenin göremediği ama herkesin hissedebildiği incecik bir ip…
Çocukların merakı arttıkça sorular çoğalıyor:
Aslında tüm soruların kalbinde aynı cümle var:
“Sevgi uzaklaşınca da devam eder mi?”
Anneleri, her soruya aynı sakinlikle cevap veriyor. Sevginin zamanla, kavga etmekle, mesafe koymakla ya da hayatın değişmesiyle zayıflamayacağını anlatıyor. Renkli çizgilerle uzayıp kısalan ip, çocukların kalbinde güven duygusunu somut bir şekle dönüştürüyor.
Resimler de bu duyguyu destekliyor:İp, bir sayfada şehirlerin üzerinde süzülüyor; bir diğerinde okyanusun derinliklerine iniyor; sonra bir rüyanın pastel gökyüzünde yüzlerce çocuğun eline bağlanıyor. Ve hikâye sessiz ama çok güçlü bir mesajla büyüyor:
Kimse aslında yalnız değil.
Kitabın finalindeki kuzey ışıkları sahnesi, bu evrensel bağı bir görsel hafıza imgesine dönüştürüyor. Dünyanın neresinde olursak olalım, sevdiklerimizle aramızda görünmez bir çizgi var; bizi birbirimize bağlayan, bazen bir fısıltı kadar ince, ama kopmayacak kadar güçlü bir çizgi.
Patrice Karst’ın sonsözünde anlattığı kendi yaşam hikâyesi, anlatının neden bu kadar içten olduğunu açıklıyor. Yazdığı bu metafor, önce kendi çocuğuna güven vermek için doğmuş; sonra dünyanın dört bir yanındaki çocuklara dokunan bir teselliye dönüşmüş.
Görünmez İp, duyguların ağırlaştığı anlarda çocuklara nefes aldıran, yetişkinlere de “sevgi
