İçeriye çömelip bir anlığına orada kaldım. Karanlık ve soğuktu. Tıpkı kafamın içi gibi. Sesler uzaktan gelmeye başladığında hayat daha katlanılır oluyordu.
Elbette yaşım gençti ancak genç olarak bile çok fazla şey kaybetmiştim. Tam da bu farkındalık sebebiyle sağlam bir geleceğin hayalini kurmama gerek yoktu. Ne kadar bastırırsam bastırayım, hayatım zaten hep en dipte olacaktı. Bu, kocaman bir denize bir bardak su dökmeye benziyordu.