Kalemimden esintiler.
Kalemlerden...Ağladıkça ağlıyorlar kağıtlarımın üzerine. Islanmadık kağıt, ıslanmadık defter bırakmadılar. Her bir zerresi, içi dopdolu mürekkep olan kalemlerin derin işleyişleriyle kaplıydı çünkü. Dertlerini anlattığı defter sayfaları saman kağıdına benzer, bitki liflerinin de olduğu bir nitelikteydi. Boğazına takılıyordu bazen, yutkunamıyordu.Duruyordu bir miktar o zorlu duraklarda. Sonra ağladığı o sayfada daha da belli oluyordu. Yayılmış gözyaşları kağıdın her bir köşesine. Sonra yorgun düşüyor ve çöküyor dizlerini defterin en derin yerine.Kalkmak istemiyor,sığınıyor bir süre orada. Kaldığı yerden devam edebilmek için.
Reklam
Karanlık bir kelime düğümlendi boğazıma. Aydın insanlık devrettikçe vakit, o zaman güzel günler görülecek inanıyorum.
Düşlerin mavisi gerek bana. Tozlu pembeleri hiç sevmedim yaşım boyunca da. Fazla pembe fazla gerçek dışı. Has olanı sevdim ben. Acı gerçekleri, yüzleşmeleri... Hayatın gerçek yüzünü istedim,yani mavi düşlerimi.
Yaz yağmurunda aniden yağan yağmurda sırıl sıklam olup hemen kurumaktansa, sonbahar yağmurunda sırıl sıklam olup biraz üşümek, biraz titremek, biraz daha hissetmeyi daha değerli buluyorum.Kurumak da kolay olmamalı. Isınmak da kolay olmamalı.
Reklam