"Düşmekten korkuyorsam nasıl sevebilirim seni?" Levent kahverengi gözlerini kıza çevirerek fısıldadı. Alnını genç kızın alnına koyarken yutkundu.
"Sana tutunmayı da, sevmeyi de öğretirim. Yeter ki beni bırakma."
"Ağlamanın insana faydası yoktu. Acıyı dindirmiyor,ağlarken hiç kavuşamayacakları gerçeği aklına geliyordu. Rahatlamıyor,aksine dahada dibe batıyordu."
"Hayatındaki önem verdiğin birini kaybettin mi hiç?"
Öykü yanına gelen genç adamın sorusuna karşılık kaşlarını çattı.
"Sahip olamadan kaybettim ve inan bana bu, bulup kaybetmekten daha beter."
Levent başını olumsuz anlamda sallayarak eve doğru baktı.
"Sanırım sahip olsaydın daha farklı hissederdin. Etin tırnağından koparılmış gibi."