Rüya
@Ruyaheryerde
Hayatta kalma mücadelesini yaşamaktan zevk almaya dönüştürmek için edebiyata sarılan
Şu anda okuduğu kitap
Eskiden çok konuşur, çok yazar, çok ağlar ve bir o kadar da gülerdim. Bugün aynaya baktığımda duvar gibi bir kadın görüyorum. Tepkisi yok, duyguları yok. Öyle ifadesiz bir şekilde duruyor. Anlatacak şeyim vardır elbet ama ben şimdi neyi, nasıl anlatayım? Böyle şeyler kolay anlatılmaz. Her şeyden önemlisi neden anlatayım? Çok güzel günler yaşadım. Onlarca iyi anı biriktirdim. Günlerce göz yaşımın dinmediği zamanlar da oldu elbet. Şimdi bakınca hepsi anlamsız geliyor. Her şey geçti. Her şey muhteşem bir hızla geçmeye devam ediyor. Biliyor musunuz hızlı olan her şeyden korkardım. Şimdi bu hız sadece yaklaşan ölümü anımsatıyor ve bunu düşünmek içimi huzurla dolduruyor. İyi ya da kötü herhangi bir an ve anı istemediğimi fark ettim. Sadece yok olup gitmek istiyorum. İçimde ölüme direnen bir yan var. Bunları bana yazdıran o direnen tarafım. Ne yaman çelişki. Silinip gitmek isteyen tarafım ile var olma çabasıyla tırnaklarını kanatırcasına bunları yazan tarafım savaş halinde gibi. Tüm olanları izleyen ben, sadece izliyorum. Öylesine yani. Herhangi bir taraf tutmuyorum. Bir beklentiye girmiyorum. Bu an da akıp geçecek. Bunu biliyorum. Vücudum uyumak istiyor. Direnmeyi bırakıyorum.
88
Her sabah umutla başladığım güne lanet okuyarak uyuyordum. İnsan karamsarlığa kapıldığında kendini ikna etmek için bir çok sebeb arıyor fakat kendime hiç güzel sebebler bulamıyordum .Yaşama tutunmak için yarını görmek için hiçbir sebebim yoktu , gelişi güzel yarınlarda sürüklenip duruyordum sanki .Amaçsızca yaşamanın bir bedeli vardı ve ben bunu çok güzel ödüyordum.
Her gün azar azar yok olduğumu hissetmeye başladım . İnsanlar ruhumu öldürüyor ve hiçbiri bunun da bi cinayet olduğunun farkında değil. Gülüşümü alıyorlar hayatımı alıyorlar ben çırpınıp uçmak isteyen bi kuşken onlar beni kafese kapatmak istiyorlar . daha fazla kaçamıyorum artık. Yoruldum o kadar çok yoruldum ki .