Rumeysa
@Ruzn
Kendimden hallice..
Reklam
Niçin insanların en iyisi bile sürekli olarak başkalarından bir şey saklıyormuş gibi durur ve susar? Sözlerimizi tartarak konuştuktan sonra niçin karşımızdakine içimizi dökmemeli?..
Dün gözlerinde bana sonsuz bir şefkat ve iyilik vardı. Bana sokuluyor, gözlerimin içine bakıyor, kalbime giriyordu sanki!.. Mutlu olmanın verdiği işvebazlık… Oysaki ben… Bütün bunlara inanıyordum. Sanıyordum ki, o da…
Zaten insanlar mutsuz olmadıkça başkalarının mutsuzluğunu anlayamıyor. O zaman duygular daha incelip güçleniyor.
Emin olun, öyle kederli, bunaltıcı anlarım oldu ki, ben de herkes gibi gerçek bir hayat yaşayabilecek miyim diye kuşkulanıyordum.
Reklam