Faust, hayatın sadece bir anını beğenmesi karşılığında satmıştı ruhunu şeytana: “Dur geçme ey zaman, ne kadar güzelsin!” Biz her şeyi beğenerek kadavralaştık.
Bizi ne çok şey yaralıyor! Ne paltolarımız engel olabiliyor yara almamıza ne zırhlarımız. Ne eldivenlerimiz ellerimizi koruyabiliyor, ne botlarımız ayaklarımızı. Masalarımız bir barikat gibi dursa da önümüzde, kalemlerimiz kargıya dönüşse de her akşam kan revan içinde evlerimize dönüyor, seslerle ya da sessizlikle dizlerimizi sarıyoruz.