"Aksın," dedi kendi kendine... "Kanar kanar durur sonunda."
Oysa çocukken daha çabuk yaralar insan teni. Taze kemikleri çabuk kırılır. Ama kabuğu çabuk düşer yarasının, kırıkları çabuk kaynar. Hızlı iyileşir. İzi bile kalmaz o yaraların. Yetişkin yaraları öyle mi ya? O kabuklar ağaçlar kadar eski ve kalın durmakta yerinde. Ne kadar eskise de yeri orası onun... "Aksın... Hep durdu kan, yine duracaktır nihayetinde."
Kimi bir madalya gibi taşır yara izini... Kimi de teninde yeni yaralar açarsa, eskisini unutup herkese unutturabileceğini düşünür. Oysa zaman her işi tek hamlede yapabilen büyük bir kahraman.
Ve hepimizin kalbinde kapağı ölene dek açık kalan bir "Unutma! Defteri" var.