"Ey aşk! Ateştir senin nesebin
Niteliğin duman, kaynağınsa rüzgar.
Su, tufana dönüştü; toprak da küle.
Senin kokunla ateş rüzgara karıştı.
Şirinsiz her saray;
bisütun gibi viranedir.
Ferhatsız her dağ,
bir saman çöpüdür rüzgarda.
Yedi nesil öteye, tüm atalarımız gamdı.
Bize miras kalan hep sonsuz keder oldu.
Rüzgar esince toprağımızdan
Senin kokun geliyor.
Sadece sen kalacaksın,
Biz hepimiz gidince."