Söyleyin bakalım, insan ateşe bakmayı neden sever? Saygısından. Şurası kesin ki, ipin uzunu kaçırmış durumdayız. KORKTUĞUMUZ ŞEYE SAYGI DUYUYORUZ AMA FARKINDA DEĞİLİZ. Bunun aksini kim iddia edebilir ki?
Ya da: bize kayıplarımız anımsattığı için. Ateş bize kayıplarımızı anımsatır. Çünkü kendisi başlı başına, bütün kayıpların nedeni ve taşıyıcısıdır. Tek başına cehennemi temsil edecek daha güçlü bir nesne söyleyin. Cehennem kayıptır. Kaybedicidir. Doğurmaz. Bu nedenle ona baktığımız zaman kayıplarımızı anımsıyoruz. Kayıp zamanlarımızı. Yeniden yakalanan zaman, ateşin sönmesinden başka bir şey değildir.
Her zaman istemediği şeyler yapana, kırk yıl düşünse aklına gelmeyecek şeyleri akıl edene insan denir. Bu nedenle insan korkunçtur. Hayatta insandan daha korkunç bir şey yoktur ve de olamaz.