Bir kibrit.
Bir kibrit daha.
Bir tane daha…
Alevin kıpırtısında, keskin barut kokusunda o askerin yüzünü gördü, sesini duydu, özlem giderdi.
Kutuda tek bir kibrit kalana kadar hepsini yaktı.
Hiçbirinde onu sevmeyi bırakmadı.
Son kalan bir taneyi sakladı.
Çünkü o Kibrit Çocuk’tu.