zapkinus

sen sığınmasanda biri gelir hatırlatır
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sevgi beni aciz kılana kadar sevmek mecburiyetinde hissediyorum. Her teslim oluşum içinse bin tövbe ediyorum
sanırım buldum
Ait olmadığıma isyanım durdu Huzuru aramayı bıraktım havası ağır gelen Otogarlarda bıraktığım izmaritlerle veda ettim sanki bazı duygularla Uçsuz bucaksız bı yalnızlık benimkisi sonu karanlık şehir ışıkları aydınlatamıyor Nerde bir su birikintisi bulsa ev yapmış insanlar yuva kurmuş hayvanlar Şimdi söyle ben evimi nereye kurayım Ait hissetmedigim hani çatıya evim derim sahi ev neydi Öyle büyük ki içimdeki boşluk uzaya bile sığmam ben Sanırım kafamdakileri bı çuvala koyup hayata ve akışa kapılmam zamanı geldi
Sevgi beni aciz kılana kadar sevmek mecburiyetinde hissediyorum. Her teslim oluşum içinse bin tövbe ediyorum