Geleneğimizde amellerde "tahsin şartı"ndan söz edilir.Bu şart ,amelin güzelliği ile ilgilidir.Oysa biz doğruyu söyleme endişesi duyduğumuz kadar güzel söyleme endişesi duymamakta,bir hayr/iyilik yaparken onu güzelleştirmeye çalışmamaktayız.
Hz.Peygamberin Hz.Ebubekir'in makam olarak geçtiğini düşünmesi Muhammedî tevazuya işarettir.Bu da bir dostluk emaresidir.Ki biz dostlarımızın daima bizden üstün yönleri olduğunu düşünürüz. Şayet gerçekten dostluk etmeyi biliyorsak onların güzel yanlarını görmemiz kaçınılmazdır.