Fatma İpek
@STER_
Göz ve ağaç arasındaki etkileşim ve anlaşma beni büyülüyordu.
Evimizde huzur ve sükunet arıyordum. Yalnızlığıma müdahele edecek, el uzatacak hiçbir şey yoktu.
Gecemiz ve gündüzümüzün geçtiği muhit bir çatışma ve husumet yeriydi ve ilkel bir disiplinin hüküm sürdüğü kuru bir toprak gibiydi.
Eleştiren, kıyaslayan insanlar olmadık. Şekil vermedik. Kendi duygusallığımız içinde yüzüyorduk. Yüreğimizi kaybediyorduk. Meftun oluyorduk. Biriktirip durduğumuz şey, tecrübenin zaferiydi.