Bugün görmezden, duymazdan geldiğimiz minikler de büyüdüklerinde bizi görmeyip, duymayacaklar. Dolmuşta, otobüste büyüklere yer vermeyen genç nesilleri şikayet etme hakkımızı ortadan kaldırmış olmuyor muyuz çocukları birey yerine koymayışımızla?
Her şeyden öte, sana yakın bir yerde, makam olsam tüm yeteneklerine… sen unutulmaz çoçukluk şarkını yazarken ,onu kendince söyleyebilmen için es verebilsem, nefesinin yetmediği yerde ses olabilsem.
En önemlisi, yokluğumda canı yanan, varlığımda yüzünde güller açan küçük bir canlının en güvendiği, en sevdiğiyim. Ben onun ağladığında aklına gelen ilk kişi… Ben onun Anne’siyim.
Onun annesiyim, aslında ne çok şey öğretecektim ona; yemeyi, yürümeyi, konuşmayı, keşfetmeyi … Meğer me kadar da cahilmişim; bilen oymuş, büyüklenen ben.