Sefa SAKARYA
@S_Sakarya
Bak, şu saman yığınının yanında uzanmış yatıyorum... İşgal ettiğim yer öylesine küçücük, evrende bulunmadığım ve umurunda bile olmadığım alanın yanında öylesine ufacık, yok sayılacak kadar küçük ki... ve yaşayacağım zaman dilimi benim bulunmadığım ve bulunmayacağım sonsuz zamanın yanında öylesine az ki... Oysa bu atomun, bu matematiksel noktanın içinde kan dolaşıyor, bir beyin çalışıyor, birtakım istekleri var... Ne kepazelik! Ne saçmalık!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
--- ... Genelde prensip diye bir şey yoktur; hâlâ anlayamamışsın bunu! Duygular vardır. Her şey duygulara bağlıdır."
---Nasıl yani?
--- Öyle işte. Sözgelimi ben: Duygularımın etkisiyle her zaman olumsuz düşünürüm. Yadsımalardan hoşlanırım, beyin yapım öyledir, hepsi o kadar! Kimyayı neden seviyorum? Sen elmayı neden seviyorsun? Yine duyguların etkisinden. Ondan daha derine hiçbir zaman inemeyecek insanlar. Herkes söylemez sana bunu, ben de başka zaman bir daha söylemem.
"Bak, akağaçtan kuru bir yaprak düştü. Onun bu hareketiyle kelebeğin uçuşu aynı şeydir. Tuhaf değil mi? Acınacak durumda, ölmüş bir şey capcanlı, neşeli bir şeyle aynı şeyi yapıyor."
Bu mezarda ne denli tutkulu, günahkâr, isyankâr bir yürek yatıyor olursa olsun, üzerinde yetişen çiçekler gebe de masum gözleriyle uysal, sakin bakar bize: Yalnızca ebedi huzurdan, doğanın "kayıtsız", büyük huzurundan değil, ölümsüz barıştan, sonsuz yaşamdan da söz ederler...
