Aslında ölümcül ya da zararsız olan hançer değil, ona bu sıfatı veren onu tutan ellerdi. Nos, hançeri bana uzatıp usulca avucuma bırakınca bu parlak bıçak ne aksesuar ne de silah gibi gözüktü gözüme. Benim soğuktan sızlayan ellerimde keskin bir gümüşten ibaretti sadece. Çünkü onu ne silah olarak tutmayı biliyordum ne ses bir süs gibi kuşanmayı. Bu hançer -bariz olduğu üzere- benim için yaratılmadığı gibi bende onun için yaratılmamıştım.
“Bu artık senin,” dedi Nos.