Said Dirican
@SaiDirican
Şu anda okuduğu kitaplar
Köşe başlarımda,
İlk gözyaşlarımda,
Bir Eylül yağmurusun,
Islak şehir taşlarımda…
Reklam
Yeni Hayat ve Son Ada
Giriş
Robert Zemeckis’in yönetmen koltuğunda oturduğu “Yeni Hayat” filmi ve Zülfü Livaneli’nin
kaleminden çıkan “Son Ada” romanı, farklı mecralarda olsa da, insanın en temel ihtiyaçlarından
biri olan hayatta kalma mücadelesini ve yalnızlığın psikolojik etkilerini benzer bir perspektifle ele
alıyor. Her iki yapım da, modern dünyanın karmaşasından uzaklaşarak, doğayla baş başa kalan
bireylerin içsel yolculuklarına odaklanıyor. Bu makalede, “Yeni Hayat” filmi ve “Son Ada”
romanının ortak ve farklı yönlerini karşılaştırarak, bu iki eserin insan psikolojisi ve varoluşsal
sorular üzerine düşündürücü bir bakış açısı sunduğunu inceleyeceğiz.
Yalnızlığın Psikolojik Etkileri
Hem “Yeni Hayat”ta Chuck Noland karakteri, hem de “Son Ada”daki adalıların tamamı,
beklenmedik bir şekilde yalnızlıkla karşı karşıya kalır. Bu durum, karakterlerin psikolojilerini
derinden etkiler. İki yapımda da yalnızlık, karakterlerin kendilerini keşfetmelerine, iç dünyalarına
dönmelerine ve hayata dair değerlendirmelerini yeniden yapmalarına olanak tanır. Hem Chuck,
hem de adalıların yaşadığı yalnızlık, onların varoluşsal sorular sorgulamasına ve hayattaki
amaçlarını yeniden tanımlamalarına neden olur.
Doğa ile İlişki ve Hayatta Kalma Mücadelesi
Her iki yapımda da doğa, hem bir düşman hem de bir müttefik olarak karşımıza çıkar. Chuck,
ıssız bir adada hayatta kalmak için doğayla mücadele etmek zorunda kalırken, adalıların yaşamı
doğayla iç içe geçmiştir. Ancak her iki durumda da doğa, karakterlerin hayatta kalabilmeleri için
gerekli olan becerileri geliştirmelerine olanak tanır. Hem Chuck’ın palmiye yaprağından sığınak
yapması, hem de adalıların doğadan besin temin etmeleri, insanın doğa karşısındaki
çaresizliğini ve aynı zamanda dayanıklılığını gösterir.
Toplum ve Birey İlişkisi
“Son Ada” romanı,
Aynı vagona binip
Aynı yere oturup
Aynı camdan bakıp
Derin bir iç çektikten sonra dalıp uzaklara
Aynı hayalleri kurduk belki
Farklı zamanlarda
Aynı şehirdeyken seninle
Haberimiz olmadan hiç
Birbirimizi görmeden aylarca
Onca kalabalığın arkasından sıyrılıp
Birbirimize çarpmayı bile başaramadan
Kilometrelerce yol yürüdük belkide
Yada kim bilir
Senin girdiğin o sokaktan
Ben yeni çıkmıştım belki de
Denk gelmedik hiçbir zaman
Aynı bankta oturduk defalarca
Yan yana gelmeden hiç
Dokunmadan birbirimize
Gelemeden göz göze
Sonrası sevgilim
Sen şimdi uyuyorsun
Bilmem ki hangi şehirde
O güzel gözlerin kapalı
Ve çocuk gibi halinle
Benden bir ömürlük uzak
Reklam