“Gittiğin yolu yokuşuyla sevmelisin” diye bir söz okumuştum.. Ve ben her günümde bu sözü anladım, bazen gözyaşlarıyla bazen mutluluklarla günlerimi bitirdim..
Lakin hiç düşünmedim yürüdüğüm yolu değiştirmeyi, umudumdu semada yağmur damlası olabilmek, bir gül bahçesinde gül olabilmek umudumdu..
Diğer insanlara inat uykusuz gecelerim tek bir kişiyi razı etmek içindi benim.. Ve ben her gün çevirirken o sayfaları çoğalmasını mutlulukla izledim.. Bir gün sabahı uyandım ki bir telaş bir heyecan başımda bir taç ve önümde bir kitap.
Ve ismimin başına Kainatın efendisi tarafından konulmuş yeni bir isim daha Hafize..
Bir tecelli, bir tefekkür, bir şükür..