Gerisi gerçekten teferruat: Yani şiir.
1.
uzar yoksulların kışı
tekrarlanmış bir aşkta çiçekler döker gibi,
kar çağıran vakitlerin encamından habersiz
alışılır mızrakların ortasında rüya bekleyişine
çarşı iznine çıkmış bir güvercin taklidinin
yoksuldur kar yağınca dem çeken bir güvercin,
sınıfa giremeyen kumral kış öğrencisi
telaşlı kar taneleri belki bir üzgün dalgıç
inci olsa süzülüp bulur derinliği
2.
gece ışığını bağışlamıyor kar cömert
düşkurma balkonlarının kendini beğenmiş ikindisi
hiç yaralanmamış ya topal bir usta gibi
yürümeye düzayak uçurumlar öneriyor
3.
diyelim ki şairsin, yüzünle yaşıyorsun,
kalbin uzak takviminde yerleşik,
şehre boğuk sesiyle ziller yağdıran
tarih: karanlıkta izini süren tek gemi
şimdi balkona çıksan sokaktan üç adam geçse
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Waterloo Penceresi
geç uyanıyorum. geçen yıl karım öldü.
şehrin bir ucuna gömdük kırk yıllık sevgilimi.
bunu inanılmaz şekilde normalize ettik.
her gün karım ölüyo gibi yaptık.
karım ölürken başındaki hemşire söyledi.
''hayat deva ediyo.'' yazıyomuş, tam da ona sevgilisi.
şu yeşil waterloo penceresinde değişik bir bakış açısı,
ama etmiyor oğlum be!
sanki dünyada oyunlar bitti ve yollar da bitti. bu şiir hangi kitapta geçiyor
pilav nasıl yapılır? hayat nasıl silinir?
hepsini onun notlarında öğrendim.
arkadaşım öldüğü için arkadaşlar bana iyi davrandı.
bir süre.
dediler ki içlerinden ''bunun karısı öldü.
bizim karımız kocamız ölse o bize iyi davranırdı.''
bizim de ona karısı öldü diye iyi davranmamız yok mu?
napacaklarını şaşırdılar.
bir sağa bir sola sıkılıp, ilk gün şakalar konuştuk birbirimize.
ama nasıl şakalar.
ölüm hakkında ve güldük ağlamaktan :)
ikinci ve üçüncü gün de. kraftwerk dinleyip durduk.
sosyal özürlü arkadaşlarımla.
bense artık iyi şaka yapamıyorum.
şakasız kaldım diyebilirim ya da.
kimse anlamıyor onun gibi neyapsam.