Yalnızlık her zaman bir son değildir, bazen en samimi başlangıçtır. Dışarının gürültüsü kesildiğinde, ruh kendi sesini duymaya başlar. "Ve insan sevdiği insanlarca unutulduğu zaman, sanırım kendini sevmeye başlar." Çünkü artık başkalarının gözündeki yansımasını değil, aynadaki asıl varlığını kucaklamak zorundadır. Bu, hüzünlü ama son derece iyileştirici bir uyanıştır.