İnceleme yapmak icin çok erken fakat şimdiden gördüklerimi yazmazsam, az sonra delireceğim. Öncelikle Sedef neden bu kadar şımarık!? Kıza uyuz oldum. Ayrıca bilmem kaçıncı sayfadayım ve esas oğlan kendi eğitmeni mi, yoksa Ecrin denen aptalın eğitmeni mi aklım ermiyor. Ayrıca Bu kız neden her fırsatta sokakta büyüdüm deyip tüm lüks içeren şeyleri çok normal karşılıyor? Ulan hangi sokakta yatıp kalkan insan hamburger yedi ve sanki her öğün yiyor gibi tepki verdi? Sokakta kuru ekmeği bulduysanız o gün harikadır diyor sonra en sevdiğim meyve suyu vişne suyu diyor, kız sen nerden biliyorsun vişne suyunu gözünü seveyim küçük at civcivler yesin.
He bir de bu kız 'irkeklere dikinamam' deyip kendi kendine krize giriyor, NEDEN BU KADAR PİCK ME?
Umarim kitabı bitirebilirim...
An itibari ile ilk kitabın sonlarındayım ve Sedefe baştaki kadar sinir olmuyorum, fakat bu bencil ve çocuk olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Sona doğru takımdakilerin birbiriyle yakınlaşması kitabı daha samimi kıldı. Alaz ve Sedef iliskisine gelecek olursam Sedef her türlü vefasızlığı yaptıktan sonra zehirlendigi için aşırı tepki verdi ki hâlâ bencil bilemiyorum, umarım şu huyundan vazgecer ve ağız tadıyla kitabı bitirebilirim yoksa sinir hastası olacağım.
Öcünün kim olduğuna dair tahminlerime gelecek olursak, şu anlık namı değer kont drakula gibi hissediyorum.
Sedefle tek ortak yanımız olan annemizin olmayan sevgisi ve babamızı sevmemiz.
Genel olarak hoş bir kitaptı muhtemelen yaşım geçtiği için çok içine çekmedi ama onun haricinde okunabilecek bir kitap.