"Bir yerin mi ağrıyor?" diyerek beni afallattı. "Ha?" dedim şaşkınca. Neyim olduğunu anlamak ister gibi bakışları kısıldı. "Çektiğin acı duygusal mı yoksa fiziksel mi?" Gözlerindeki o düşmanca ifade kaybolmuştu. "Karun, bir yerim ağrımıyor," dedim şaşkınca. "Bunu da nereden çıkardın?" "Gülümsüyorsun." "Ne var bunda? Hep gülümserim." "Hayır." Bakışları düşünceliydi. "Fazla güzel gülümsüyorsun." Neyim olduğunu anlamaya çalışan mavileri gözlerime kenetlendi. "Bir tek canın yandığında böyle güzel gülümsersin. Tıpkı korktuğunda fazla cesur göründüğün gibi."
Reklam
"Gidelim," dedi.
"Hayır," dedim cılız bir sesle. "En dibi boylayayım ki benim için daha aşağısı olmasın. Dibi boylayan insanlar neden yukarı tırmanır biliyor musun? Çünkü daha aşağısı olmadığını anlarlar." Yukarı tırmanmak istiyorsam önce düştüğüm yerin en dibini görmeliyim.
Dipteyim hem de en dibinde.
Ama bu hep böyle olmayacaktı, bunun bir çıkışı da olacaktı, değil mi?
Reklam