𝗕𝗶𝗿 𝗲𝗿𝗸𝗲𝗴̆𝗶𝗻 𝗸𝗮𝗹𝗯𝗶 𝗳𝗲𝘀𝗮𝘁, 𝗵𝗮𝗯𝗶𝘀 𝗯𝗶𝗿 𝘀̧𝗲𝘆𝗱𝗶𝗿, 𝗠𝗲𝗿𝘆𝗲𝗺. 𝗕ı𝗿 𝗮𝗻𝗮𝗻ı𝗻 𝗿𝗮𝗵𝗺ı𝗻𝗲 𝗵𝗶𝗰̧ 𝗯𝗲𝗻𝘇𝗲𝗺𝗲𝘇. 𝗞𝗮𝗻𝗮𝗺𝗮𝘇, 𝘀𝗮𝗻𝗮 𝘆𝗲𝗿 𝗮𝗰̧𝗺𝗮𝗸 𝗶𝗰̧𝗶𝗻 𝗴𝗲𝗻𝗶𝘀̧𝗹𝗲𝗺𝗲𝘇.
𝗆𝖾𝗆𝗅𝖾𝗄𝖾𝗍𝗍𝖾 𝗓𝖾𝗅𝗓𝖾𝗅𝖾, 𝖽ı𝗌̧𝖺𝗋ı𝖽𝖺 𝗁𝖺𝗋𝗉 𝗏𝖾 𝖻𝖾𝗇 𝗌𝖺𝗇𝖺 𝖺𝗌̧ı𝗀̆ı𝗆...
Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. 𝑲𝒐̈𝒕𝒖̈ 𝒃𝒊𝒓 𝒓𝒆𝒔𝒊𝒎 𝒂𝒔𝒂𝒓ı𝒎 𝒌𝒐𝒓𝒌𝒖𝒔𝒖𝒚𝒍𝒂 𝒉𝒊𝒄̧ 𝒓𝒆𝒔𝒊𝒎 𝒂𝒔𝒎𝒂𝒅ı𝒎; 𝒌𝒐̈𝒕𝒖̈ 𝒚𝒂𝒔̧𝒂𝒓ı𝒎 𝒌𝒐𝒓𝒌𝒖𝒔𝒖𝒚𝒍𝒂 𝒉𝒊𝒄̧ 𝒚𝒂𝒔̧𝒂𝒎𝒂𝒅ı𝒎.
Daha önce söylediğim gibi, seni düşünmek diğer her şeyi unutmama neden oluyordu.
… evini, dünyanı, hep başında oturduğun ve içindeki birkaç çiçekle mavi kristal vazonun durduğu çalışma masanı, dolaplarını, tablolarını ve kitaplarını gördüm. Hayatına sadece hırsızlar gibi hızlı ve kaçamak bir bakış atabilmiştim, çünkü sadık uşağın Johann eşyalarına dikkatle bakmama asla izin vermedi, ama ben tek bir bakışımla bütün havayı içime çekmiş ve hem uykuda hem uyanıkken gördüğüm seninle ilgili uçsuz bucaksız hayallerim için gerekli besini toplamıştım.
Bu hızla geçen bir dakika, çocukluğuma dair en mutlu anımdı. Sana, beni hiç tanımayan sana anlatmak istediğim anım buydu işte, böylece hayatımı sana nasıl bağladığımı ve nasıl yaşadığımı artık iyice anlayabilirsin.