Nedime Hanım, faydasız gördüğü bu masrafları yaptırmamak için biraz uğraşmıştı ama bu harcamaların hapishanedeki kocasını da çocuk gibi sevindiğini görünce, erkeklerin bazen ne kadar değersiz şeylere önem vererek asıl işi unutur gibi olduklarını, bazı da asıl işe hayatlarını, kadınlarının, çocuklarını bile nasıl hiç duraklamadan ve feda ettiklerini anlayarak seslenmemişti.
Bunlar akıllarına, deneylerine, ölme ve öldürme yeteneklerine rağmen birer kocaman bebektiler; saygıyı, acımayı sevgiyi hak eden yönleri buradaydı.
“Haklısınız! Üzerine devrilip İmparatorluğu biz aydınlar mı ezdik, yoksa İmparatorluk üzerimize devrilip bizi mi ezdi? Hasılı aynı kapıya çıkan çöküntünün hurdalarına benziyoruz. Zaferden sonra memleket bize bırakılmamalı… Bu ihanet olur…”