Sevinç Sancar
@Secar_08
Hayat bir öyküye benzer, önemli olan yanı eserin uzun olması değil, iyi olmasıdır.
Şu anda okuduğu kitap
Mark ve Abbi birbirlerini deliler gibi seven iki aşık ama evlenmeleri için önlerinde büyük bir engel var. Çok güzel ve alımlı Abbi çok fakir bir kız, erkek arkadaşı Mark'sa çok zengin ve soylu bir ailenin oğluydu. Abbi ve Mark'ın aileleri bu birlikteliğe karşı çıkıyorlardı. Tüm çabalarına rağmen ailelerini bir türlü ikna edememişlerdi. Ailesi Mark'ı bu ilişkiden uzaklaştırıp Abbi'yi unutması için şehir dışına bile yollamıştı fakat Abbi'nin fotoğrafları ve sesiyle avunan Mark için bu imkansızdı... Tek isteği Abbi'yle mutlu bir yuva kurmak olan Mark, geri döndüğünde tüm planlarını yapmış ve evlilik hazırlıklarına başlamıştı. Tam evlenmek üzerelerken hesaplayamadıkları olaylarla karşılaşınca ne yapacaklarını şaşırmışlardı. Mark ve Abbi acaba evlenebilecekler miydi?
Bu aşk hikayesi size sevginin yüceliğini ve sonsuz aşkın büyüsünü yaşatacak.. Elinizdeki bu kitabı okurken gözyaşlarınıza hakim olamayacaksınız...
Henüz fırsatınız varken siz de sevdiğinize sıkı sıkı sarılın
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir insan nereye giderse gitsin yanında götürdüğü en önemli iki şeyden biri yüreği, diğeri de zihnidir. Eğer kafası sıkıntılarla doluysa, dünyanın en huzurlu yeri bile rahatlatmaz. Kocaman, huzur ve sevgi dolu bir kalbe sahipse de nereye giderse gitsin yalnız kalmaz. Size doğru yolu gösterecek, yapmanız gereken şeyleri söyleyecek tek şey yüreğinizdir. Beyin akıl verir ama ruhu yoktur. Vicdan, merhamet, sevgi gibi duyguları barındırmaz. Ama yürekler bize yol gösteren en büyük hazinelerdir.
PAULO COELHO
Bu hepimizin yolculuğu.Kimimiz cesaretle çıkarız bu yola. Kimimiz kaybedeceklerimizden korkar vazgeçeriz. Oysa bilmeliyiz ki hayat, bize sahip olduğumuzdan daha iyisini vermek için, bazen en değerli saydığımız şeyi elimizden almak zorunda kalır.Bize düşen yalnızca güvenmek.Unutmayınki vazgeçmeyi göze aldığımızda, bize ait olanı işte o zaman buluruz. Oysa bizi vazgeçmekten alıkoyan yine kendi üzerimize ördüğümüz duvarlar ve kurallardır. Buna karşın ruhumuzun sisteminde ise sadece yol vardır.
SİNAN:
Kalbinizden gelen her ne ise onu yapın. Ona karşı koymayın. Bu akıllıca olmaz. Burada sizin yaşamınızı çok daha güzelleştirecek bir serüven bulunmaktadır. Kalbinizin, hayallerinizin, arzularınızın peşinden gidin.
Hislerinize karşı koyarsanız, bedeniniz bunu umutsuzluk hastalığı olarak dışarıya çıkarır...
Ben Sinan. Belki de sen. Senin gitmek istediğin yol, atmak istediğin adımım ben. Hiç vaz-geçmedim ve işte ulaştım sana.
Biliyordum ki, sen bekliyorsun. Yürümek için yol arkadaşı arıyorsun. Bak bana. Ben yaptım.
Sen de……..!
SÜREYYA:
Sessizlik ilaç gibidir. Sessizlikte duyarız ruhu-muzun sesini. İçimizden gelen bu sesi dinlediiğimizde ise hayat çok kolaylaşır.
İmkânsız görünen imkânlı olur, yanlış görü-nen doğrulanır, doğru olduğunu zannettiğimiz şey, eğer değilse yok olur gider.
Tıpkı akan bir nehre kendini bırakmak gibidir içimizdeki sese kendimizi bırakmak. Tek yapmamız gereken nehrin bizi sürüklemesine izin vermektir.
O, bizi alıp götürür, gitmemiz gereken gerçeğimize
