Sevinç Sancar
@Secar_08
Hayat bir öyküye benzer, önemli olan yanı eserin uzun olması değil, iyi olmasıdır.
Özel eğitim
Lise
Bursa
Artvin, 4 Ekim
385 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kıbrıs tarihi, yazarların taraflı gözlerle kaleme aldıkları hikayelerle doludur. Herry Blackey, ne bir Rum ne bir Türk: zamanında bu adada hizmet etmiş ve daha sonra Avusturalya'ya yerleşerek yaşamını anavatanı İngiltere'den uzaklarda sürdüren bir yazar. Bu kitabı eşsiz kılan da onun tarafsız kalemi. Kıbrısta'ki deneyimlerinden bunca yıl sonra yazar, Kıbrıslı Türk bir kadınla, Kraliyet Ordusu'nda görev yapan bir eczacının hikayesini aktarıyor bizlere. Hikayesi yalnızca Kıbrıs'ta yakın tarihte yaşanan olayları politik ve sosyolojik açıdan gözler önüne sermekle kalmayıp, romanın başkahramanları Leyle Özkara ve Alex Forbes'un iç dünyalarına da ışık tutuyor.
(Tanıtım Bülteninden)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sarah jio'nun ilk okuduğum kitabı Mart Menekşeleriydi. Büyük bir merakla kitabı okumuş ve çok kısa bir sürede bitirmiştim. Rafa kaldırdıktan sonra bile, olaylar yeniden ve yeniden zihnimin içinde dönüyorlardı. Sonra diğer kitaplarını da alıp okumaya başladım ve farketmeden Sarah Jio, kalemini gerçekten beğendiğim yazarlar arasına girdi :))
Acı ne kadar derinde olsa da zamanla tüm çiçekler güneşe döner yüzünü…
Kalbin anahtarıdır gündüzsefası. Ruhlarında en derin izleri taşıyanları bile çiçekleriyle sarmalar, filizleriyle umut taşır. İşte böyle gündüzsefasının süslediği bir yüzen evde yaşayan Penny Wentworth, 1950'li yıllarda ünlü bir ressamla evlidir. Her şeye sahip olan Penny'nin tek eksiği ise küçük evlerini taçlandıracak bir bebektir. Ancak gün geçtikçe tek eksiğinin bu olmadığını anlayacaktır çünkü sevgiyi yürekten hissetmek gerekiyordur. Onun hissettiği tek şey ise içini kemiren acıdır…
Üç yaşındaki kızının saldırısına uğradığında Julia'nın hissettiği tam da budur. Genç kadın, dünyalar tatlısı kızı Lily'ye ne olduğunu anlayamaz, ama onu bu hale neyin getirdiğini biliyordur. Ya da bildiğini sanıyordur.
"Her şey o zaman değişti işte. Kâbus o zaman başladı. Incendio'yu ilk çaldığım zaman. Bu müzikle ilgili bir şey hayatımıza bulaştı ve kızımı, her gördüğümde kanımı donduran birine dönüştürdü.
Yatılı okul hayatının açık cezaevi hayatından farksız olduğunu o günlerde öğrendim. Öğretmenlerin birçoğu egolarına yenik düşüyor, bizlere olmadık muamelelerde bulunuyorlardı. Evde hanımına, çocuğuna sözü geçmeyen öğretmenler yeri geliyor azarlıyor, yeri geliyor dövüyor, yeri geliyor ağza alınmadık küfürler edebiliyorlardı.
Sanırım bizler de saftık. Yaşanan bu olumsuzluklara tepki verecek ne medeni cesaretimiz vardı, ne de görgümüz. Birçoğumuz köylerden gelmiş fakir aile çocuklarıydık. Okul bizler için her şeyden önce hayata açılacak bir meslek kapısıydı. Her şeye tahammül etmek zorundaydık. Okulda yaşadıklarımızı ne ailelerimize aksettirdik, ne de dışarıda herhangi birilerine dert yandık. Hep içimize akıttık. Sonunda okuldaki arkadaşlar kenetlenip, birbirimize güç verdik.
Ha! Biz çok mu usluyduk?
Çocuktuk işte…
(Tanıtım Bülteninden)
Hayat sadece bir koşturmacadan ibaretti. Ay sonu nasıl gelecek? Sevdiğim çocuk bugün bana göz kırptı. Şu ayı da atlatayım, her şey düzene girecek! Kızım şu sınavı atlattığında çok rahatlayacağım. Herkes yaşamlarına kendilerine göre değer biçiyordu. Farklı kelimelerin oluşturduğu farklı, karmaşık hayatlar... Aslında her şey yanı başımızdan geçip gidiyordu ve arkaya bakma gereği bile duymuyorduk. Sonra hayat aniden bitiyordu. Sen ne zaman bittiğini bile anlayamadan Azrail’in soğuk nefesiyle tanışıyordun. Ya da belki tanıştırılıyordun.
