Sevinç Sancar
@Secar_08
Hayat bir öyküye benzer, önemli olan yanı eserin uzun olması değil, iyi olmasıdır.
Şu anda okuduğu kitap
Bizde çizdik sayfalara.
Mutlu bir ev, yanına ağaç , mavi bulutlar...
Oysa yan yana ama çok uzak
Hayatlar varmış yaşanan
Evler mutlu değilmiş her zaman
Gri de olurmuş bulutlar!
Sonra anladık...
Biz de ter içinde oynadık sokaklarda.
Düştük, bizim de yaralandı dizlerimiz...
Üfleyince hemen geçmiyormuş meğer tüm yaralar.
Hastalıklar, dermansız dertler
Ölüm diye bir şey varmış!
Sonra anladık...
Bakma öyle şaşkın şaşkın gözlerime çocuk.
Yaklaş, tut ellerimden!
Beni de al götür çocukluğuna
Çok yoruldum büyümekten...”
AYSUN IRMAK BORTEÇİN
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Evet ben bir bibliyomanım 😁😁
Bibliyomani hastalağından muzdarip kimse.
psikolojik rahatsızdır.(psikolojim gayet iyi 😂)
Kitaplık değil kütüphane sahibi olmak ister.
Takıntı yaptığı tüm kitapları elde etmek için çabalar, Eline geçen paranın yüzde yetmişini kitaba verir; Kitapları alıp alıp bir kenara atmaz
Hepsinin sırası vardır, okunacaktır.
Yedekte en az 15-20 kitabı bulunur.
Kitap kokusunu sever, kitapçıları, sahafları sever.
Kitaplarını daha doğrusu yazarları veya yazılanları sohbetlerinde paylaşmayı sever
Fakat kitapçalan insan çok olduğundan ürkektir.
Bu yüzden hangi kitap nerede, kimde ezbere bilir.
Elbette kütüphaneye gitmeyi sever
Bu insanlar ve orada okuyup aşık olduğu kitabı edinmek için de yine çabalar. kimisi gibi, '
Ben nasılsa okudum almama gerek yok
bu kitabı demez, aksine
Bu kitabı okudum mutlaka bende olmalı. Hafızamda durduğu gibi gözümün önünde de durmalı der.
Kimi bir madalya gibi taşır yara izini...
Kimi de teninde yeni yaralar açarsa
Eskisini unutup
Herkese unutturabileceğini düşünür.
Oysa zaman
Her işi tek hamlede yapabilen büyük bir kahraman.
Ve hepimizin kalbinde kapağı ölene dek açık kalan Bir “unutma! Defteri” var.
İCLAL AYDIN
Bana çalışıyor musun diye soruyorlar?
Tabiki de çalışıyorum.
Ben aile yöneticisiyim...
Çalar saatim...
Aşçıyım...
Öğretmenim...
Dadıyım...
Temizlikçiyim...
Doktorum...
Psikologum...
Hemşireyim...
Antrenörüm...
Kuaförüm...
Sekreterim...
Teselli edenim...
365 GÜN, 7/24 HERŞEYE HAZIR BEKLEYENİM...
BEN KADINIM...... BEN ANNEYİM......
Hani,çocukken annemiz,
“Koşma,düşersin”dediği halde
Koşar ve düşeriz ya.hani,dizlerimiz kanar
Canımız yanar da,annemizin
“Ben dediydim!” bakışlarına Aldırmadan,burnumuzu çeke çeke
“Acımadı ki!”deriz ya,
Küçücük yüreğimize sığdırdığımız
O kocaman gururumuzla.
Hep aynıdır işte!
Büyürüz,acılar değişir,dizlerimiz yerine
Yüreğimizin üzerine düşeriz artık.
Ama o gurur hep oradadır hiç değişmez.
Büyüsek de ona sığınırız
Gözyaşlarımızı gizleyip,burnumuzu çekerek
Tıpkı çocukluğumuzda olduğu gibi,
Ama bu kez sessizcene içimizden tekrarlarız:
ACIMADI Kİ...!
ATİYE SAVAŞ