Yorgunum. Yalnızım. Bu yeni hayatın içinde kendimi küskünlüğe batmış, olmak istemediğim bir insan, çocuğum olan o nimet için sürekli şükran duymadığım için sürekli suçlu hisseden bir insan olarak bulmuştum. Sürekli olarak şükran duyuyorum, gerçekten de: Çocuğuma tapıyorum. Ama yorgunum. Yalnızım. Kaybolmuşum.
Ve geceleyin kimse feryat figan uyandırmadı beni. Bu yüzden de bu sabah insan gibi duygularla uyanıp sahip olduğum çocuğu sevme gücünü daha fazla bulabildim.