Sevinc Məmmədova
@Seevnnc
ancak hikayesi anlatılan insanlar var oluyor
II Dünya Müharibəsi dövründə keçən Alman~Yəhudi eşqimi bu qədər sarsır adamı, yoxsa hələ müharibələrin görünməyən, anladılmayan tərəflərilə neçə belə hekayənin varlığı, neçə belə acının gerçəkliyimi, bilmirəm...
Hər səhifəsində göz yaşı tökdürəcək gücə malik olmasını atıram bir qırağa, oxucuya hadisələrin təsir etməməsini hardasa mümkünsüz adlandırardım.
Müharibənin kitabda bəhsi keçən neçə gerçəklikləri, yazıçının istifadə etdiyi bəzi cavabsız qalan suallar, hadisələr baş verərkən arxa fonda baş qəhrəmanın düşüncələri o qədər incəliklə insana hissə-hissə toxunur, fikirləşməyə məcbur qoyur ki...
Bu səhifələrdə acılı bir eşq hekayəsindən daha artığı var və bir melodiya kimi səslənir hər biri. Kitabda da ifadə edilən yazını kimin hansı niyətlə yazmasında olan problem, eynən oxuyarkən də çıxır qarşımıza. Kim hansı fikirlə, hansı hisslərlə, hansı gerçəklə yaxınlaşırsa onları duya bilir bu simfoniyada...
Məndə yaratdığı bəlkə də günlərcə düşündürəcək olan sualı da bura yazıb, oxumağa hər səhifəsinin dəydiyi kitab olduğunu deyərək sonlandırıram fikrimi.)
Zamanında hər yaşanmış kiçik bir dəyişikliyə uğrasaymış indidə bəlkə də sual altında qalacaq varlığımıza nə qədər məna yükləyir, həyatın, dəyərimizin nə qədər fərqinə varırıq?..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayatımda mutlu günlerim olmuşdu elbette, ama mesele sadece mutluluk değildi. Önemli olan yaşadığını, hayatın bir anlamı, bir değeri olduğunu hissetmekti. Elinde çiçekler tutan beyaz gelinlik giymiş bir kızın mutluluğu gibi bir şey değildi bu. Daha derin bir varoluş sorunuydu. Dünyaya gelmiş olmamın bir anlamı var mı, bu yaşlı gezegene ya da üstünde yaşayan insanlara küçücük bir katkım oluyor mu gibi tuhaf soruların cevabıydı.
Yaşlılıkta, çoğu durumda, beden ve zihin aynı zamanda çökmüyordu. Genellikle bunlardan biri daha genç kalıyordu. Hangisinin önce çökmesi daha iyidir gibi trajik bir sorunun cevabını bugün tam olarak öğrenmiştim: Önce zihin çökerse insan daha mutlu ölürdü.
"Başkalarının ekmeğinin ne kadar tuzlu, başkalarının merdivenlerinden çıkmanın ne kadar zor olduğunu göreceksin."