Gözlerimi kapattığımda, aslında hiç açmamış olduğumu fark ettim.
Arayıpta yıllarca bulamadığım değil, hiç aklımda yokken hayatıma düşen bir adamdın sen.
İlk önce yaralarını saran bir bez parçası oldum, sonraları seni günden güne sevgiyle büyüten bir anne...
Söylesene sana gelebilecek miyim bir gün?
Sana gelmek gerçekten mümkün olacak mı?
Bu korkulu tufan son bulacak mı sahiden?
Şimdilerde nefesini bulaştırdığın şehirdeyim,
Ve karşılaştığımız ilk istasyonda,
Aynı trenin farklı vagonlarında.
Hayatın kenarından hızla geçiyorken,
Seninle yaşadığımız anılarda takılıp kaldım ben.
Ne güzel bir yolculuktun sen, sonu elbet bir gün gelen.
-Şeyma Aksu