Yanlış olan her şeyin doğru geldiği bir yakınlıktı. Kirli sırlarla dolu geçmişin gölgesinde, kanıma tutkuyu karıştırmıştı. Beni karanlığına çekerken hiçbir ışık geri dönmek istemiyordu.
Yalnızlık ve sevgisizlik onu dünyanın dışına attı. Acı oluşmaya başladığında çok küçüktü. Şimdi ise sevmekten ve yalnız kalmaktan sonsuza dek korkuyordu.
Kaybolmuştum. Artık hiçbir şey eskisi gibi olamazdı. Sanki bir daha asla kimseyi sevemeyecekmişim, insanlara olan güvenimi, sevgiye olan inancımı kaybetmiş gibi hissediyordum. Renkler solmuş, dünyam kararmış gibiydi. Tek yaptığım mutlu olduğum anılarımı hatırlamaya çalışıp kendime acı çektirerek hayata tutunmaya çalışmaktı. En karanlık günde bile güneş doğardı bazen. Belki zor olacaktı, belki çok can yakacaktı ama düşsem bile kalkmak zorundaydım. Hayat acınası şekilde devam edecek ve ben bir gün her şeyi unutup yaşamaya devam edecektim. Yenilmek zor gelirdi insana çünkü.