"Inanç, tuhaf bir yaratıktır," dedi Schuster. "Yıllar yılı aynı yere yuva yapan bir doğan gibi ama sonra uçup gider ve belki de yıllarda ortadan kaybolduktan sonra, her zamankinden daha güçlü bir şekilde geri döner."
Ridi, Pagliaccio, sul tuo amore infranto."
("Gülsene, palyaço, şu kırık dökük aşkına.")
"Ridi del duol, che t'avvelena ilcor!"
("Gülsene, kalbini zehirleyen kederine.")
Tüm bunlar Pino'ya toprağın savaşı tanımadığını, doğanın insanların birbirine yaşattığı dehşete rağmen var olmaya devam ettiğini düşündürdü. Doğa, insanları ve insanların öldürmeye, fethetmeye karşı duydukları ihtiyacı biraz olsun umursamıyordu.