Bazen insan herkese yetişmeye çalışırken kendini geride bırakıyor.En çok da kendine geç kalıyor,ihmal ediyor kendini.Bu ihmal edişler, bir anda olmuyor;küçük vazgeçişlerle oluyor.Hayallerden,isteklerden,hatta bazen kendi sesimizden vazgeçişlerle...
Kendimizi ihmal ettiğimiz yerleri farklı etmek,belki de iyileşmenin ilk adımı. Bizler hayatı düzeltmeye dışarıdan başlıyoruz ama asıl başlamamız gereken yer içimiz...Başkalarını mutlu etmek için elimizden geleni yapıyoruz. Başkalarını mutlu etmek için verdiğimiz çabanın küçük bir kısmını kendimize versek,hayat bambaşka olabilir.
Her sayfasında kendimizden bir parça bulabileceğimiz harika bir kitap Siz de okurken kendinizle karşılaşacaksınız.Kesinlikle tavsiye ederim...
"Kalbin ne kadar iyi olursa olsun,yanlış yerdeysen veya yanlış insandaysan her zaman incinirsin....Çünkü yanlış yerdeysen, ne kadar iyi olursan ol hep kötüsündür. "
" Ağlamak ,yorucudur. Tıpkı gökyüzü gibi .Yağmur yağdıktan sonra bulutlar nasıl çekilirse ,insan da ağladıktan sonra durulur. Bir Sessizlik olur ardından, o sessizlik kalbin kendine yeniden gelişidir. Ağlamak seni zayıf yapmaz. Ağlamak seni güçsüz yapmaz. Aksine, insan olmanın en dürüst halini hatırlatır."