Selve
@Selvey
“İnsana hayatta kendisinden başka kimse zarar veremez” diyor, içimdeki diğer ses; “ sen kendi kendini yaralarsın ancak.”
Hayatla ilişkiye geçmenin aslında ne çok yolu var… Ama annemin içimi canlı tutmak için gösterdiği çaba bir bütün oluşturmuyor. Yoğun ama bölük pörçük, istekli ama savruk bağları var hayatla. Bunu işe yarar bir bütünlüğe ulaştırmanın istemekle ilgisi yok belki. Dünyayla ilişkimizi arzuyla olduğu kadar deneyimle de kuruyoruz. Gün gelip yeterince yaşamış olduğumuzda o parçacıklar da bütün içindeki yerlerini bulmaya başlıyor. Yetenekle, sabırla ve kendiliğinden.
Orada, kenarda dursun. Fazla uzağa da gitmesin ama. Arada ona bakıp anlayalım; hangi yoldan gelmişiz, böyle deliler gibi nereye gidiyoruz.
Martı desenli fincanların içinde okuyacaklarından neden böyle korkuyor? Ya da tam tersi mi? Görmek istediklerini görememek mi asıl korkutan onu?