Zamanın azı dişleri, umutlarımı öğütüyor. Ölümü haddinden fazla düşünmek olgunlaştırıyormuş insanı bunu öğrendim.
Sayfa 200
Zamanı eşeliyorum yine. Yaşayamadıklarımı özlüyorum. Hissettiğim şeyi teşhis edemeyecek kadar yorgunum. Bedenî değil, ruhî yorgunluk...
Sayfa 189
"Kader, seni karşıma çıkararak neyi ima etti? Nereye çıkacak bu yolun sonu, bal peteğine mi yoksa zehir fıçısına mı? O kadar çok düşünüyorum ki, varlığımın tüm belirtileri siliniyor. Bazen burada mıyım, orada mıyım gerçekten var mıyım yok muyum diye şüpheye kapılıyorum."
Sayfa 173
Peki ya kabuğu soyulmuş, çekirdeği çürümüş kalbim? İçindekileri güdemiyorum.
Sayfa 173