Üstümüzde takımyıldızlar dönüp duruyor, ay bitkin bitkin her zamanki yolunu takip ediyordu. Saatler akıp giderken biz felakete uğramışlar uykusuz yattık.
Akhilleus'un ölümü. Bunu düşünmek bile ölüyormuşum gibi gibi, kapkara, kör bir gökyüzünden yere çakılıyormuşum gibi hissetmeme neden oluyordu. Gitmelisin bunu belki bin defa söyleyecek oldum. Bunun yerine, Akhileus'un ellerini kendiminkilerin içinde sımsıkı tuttum.
"Mutlu olan bir kahraman söyle bana"
"Söyleyemezsin"
"Hem ünlü hem de mutlu ilk kahraman ben olacağım Yemin et"
"Niye ben yemin ediyorum"
"Sebebi sensinde ondan. Yemin et"
"Yemin ediyorum"
Tanrılar adil davranmamışlar
"Tanrıların adil olması gerektiğini söyleyen bir kural yok Akhilleus" dedi. "Hem biri gitmişken dünyada kalmak daha büyük cezadır belki. Sence?"