Aşk, yeniden birleştirir; adalet ise,
birleştirilen şeyleri korur. O, bir formdur; bu formda ve bu form vasıtasıyla aşk, kendi faaliyetlerini yerine getirir.
Elem-haz ilkesini, sadece bozulmuş bir hayat
takip eder. Bozulmamış bir hayat, ihtiyaç
duyduğu şeyleri gerçekleştirmeye; yine kendisine ait olmasına rağmen, kendisinden
ayrılmış olan şeyleri birleştirmeye çalışır.
İnsanlar nesneler olarak ele alınırsa, adalet ihlâl edilmiş olur. Bu, 'şeyleştirme' (Verdinglichung) ya da 'nesnelleştirme' (Vergegenstândlic-hung) olarak isimlendirilir.