Çalışkan olmanın değerinden bahsederiz ama çalışmıyor oluşumuzu algılanan bir adaletsizliğe bağlarız. Eğitimin öneminden bahsederiz ama çocuklarımızı düşük kaliteli okullara göndeririz ve evde eğitimlerini desteklemeyiz. Devlet yardımlarının kötülüğünden söz ederiz ama alabildiğimiz her devlet yardımını alırız. İşte toplumumuzun gerçeği budur.
Psikologlar, bir insanın hayatı üzerinde kontrolü olmadığına inanıp çabalamayı bırakmasına ‘öğrenilmiş çaresizlik’ der. Toplumumuz bunu bize küçük yaşta öğretti.